مونس های روحی ویدا

هستی با شدن تجلی پیدا می کند .

تولد و مرگ ؛ روشن و خاموش ؛ شادکامی و رنج ؛ شب و روز و چرخه فصول ....صرفا" چرخه ی هست شدن می باشد .

اگر به دلیل رقص ابدی و پرشکوه خلقت نبود ؛ دنیا مرده بود ؛ بدون رقص و بی جان بود !

این رقص ابدی خلقت جوهر ذات و توانایی بالقوه ماست .