هفت قانون معنوی به زبان بزرگسالان عبارتند از :
قانون نخست : قانون توانایی مطلق
منشاء همه آفرینش ِ آگاهی مطلق است ...
توانایی مطلق جویای آن است که از نامتجلی به تجلی درآید
ذهن قدرت برتری است که شکل می بخشد و می سازد ِ و آدمی ذهن است و همواره ابزار اندیشه به دست ِ آنچه را اراده می کند شکل می بخشد و هزاران شادمانی به بار می آورد ِ و هزاران اندوه . در خفا می اندیشد و عیان می گردد : پیرامونش عینک اوست .
اندیشه ذهن ما را آفریده است . آنچه هستیم با اندیشه پرداخته و بنا شده است . اگر ذهن آدمی از اندیشه های پلید آکنده باشد به در د گرفتار می ایدِ همان گونه که چرخ از پس گاو نر ...
اگر آدمی تاب آورد در پاکی اندیشه ...
انرزی در تمام جهان هستی در حال ارتعاش است در واقع انرژی از خلاء که خالی و خاموش است ِ نشات می گیرد و تو نخواهی دانست که واقعیت چیست مگر آنکه به آن برسی آنچه واقعی است این است که من و تو چونه توده ای از ابرهای در حرکت در سطح اتمی هستیم . اتمها هم خیلی بیش از آنچه ماده باشند فضای خالی هستند . معنای آن این است که مابیش از آنچه ماده سخت باشیم فضای خالی هستیم .
برای ورود به عالم معنوی شخص باید به چیزی نامرئی و نادیدنی اعتقاد پیدا کند . یعنی اول باید دست از اعتماد به حواس پنچگانه خود بردارد
بذر رویایی سر به مهر نهفته است
رویایی یگانه و بی همتا برای هر یک از ما
گاه دیگری می تواند در آن سهیم گردد
ودر شکوفایی اش یاری رساند
و گاه تنها مالک یک رویاست که یکه و تنها جستجو را ادامه می دهد
اما...
.
تو مثل خدا هستی چون مثل او حرف می زنی پس تو را در این روز زیبا به سلام و تهنیت امر می کنم
غرور از آسمان هفتم شروع می شود . روی زمین ادامه می یابد و در جهنم پایان می گیرد.
خاک صرف نظر از غنی بودن آن ِ بدون آنکه در آن چیزی کاشته شود مولد نخواهد بود .
فکر مثل خاک عقیمی است که تا در آن نظرات و عقاید جدید نکاریم ِبه محصول نمی شیند .
فکر مثل باغی است که هم می توان در آن کشت و هم می توان به علفهای هرز اجازه رویش داد.
من هیچم تهی و خاموش عاری از هر مقاومت در برابر امواج دیگران عاری از هر گونه مقاومت در برابر انبساط و انقباض های دیگر موجودات
همواره بخاطر بیاور که در اوجی معین دیگر ابری نیست . اگر زندگیت ابری است ِ به این دلیل است که روحت آنقدر که باید بالا نرفته است .
آغاز برای طلوعی دوباره
و طلوع آغازیست برای جذب نور
نور را می آموزم ِ در آن حل می شوم
داغ می گردم و زنده تر
و آنگاه که در آرامش غروب
زخم سرد را می چشم
کوله ام را سکه های تجربه پر می کنم