انسان بدون لطف خدا به هیچ چیز نمی رسد.
 وقتی این حقیقت را تشخیص دهد از هیچ بودن خود و همه چیز بودن خدا آگاه می شود
 و بیشتر و بیشتر به خدا روی می کند.
چنانچه راماکریشنا می گوید: " مانند طفلی می شود که فقط مادرش را صدا می زند و همه چیز را به او می سپارد ".