خاصیت عشق همین است:
از دست دادن هوشیاری .گاهی خودرا فراموش کن.چه اشکالی دارد ؟
آدم نباید یکنواخت و ملال اور باشد.
آدم باید همیشه از قطبی به قطب دیگر سفر کند.سفر کردن ،زندگی را غنی میسازد.
در غیر این صورت زندگی کسالت بار میشود.

 گاهی از عشق به سوی مراقبه برو و گاهی از مراقبه به سوی عشق بیا.
این رفت و امد ،خستگی را از تو دور میکند.
مراقبه به معنای تنها بودن است و عشق به معنای با دیگری بودن.مراقبه به معنای آن است که تو تنها هستی وعشق به معنای آن است که دیگری نیز وجود دارد .
مراقبه یعنی من ،من ، من.
عشق یعنی تو ،تو ،تو.
خوب است گاهی از مرتبه ی من به مرتبه ی تو بالا بروی. این سفر تورا سرشار میسازد و تازه میکند.