معلمی از دانش آموزان خواست تا عجایب هفتگانه جهان را فهرست وار بنویسند . دانش آموزان شروع به نوشتن کردند .

بچه ها به موارد زیر اشاره کرده بودند : اهرام مصر ِ تاج محل ِ کانال پاناما ِ کلیسای سن پیتر ِ دیوار بزرگ چین ...

در میان نوشته ها کاغذ سفیدی به چشم می خورد .معلم پرسید : این کاغذ سفید مال چه کسی است ؟

یکی از دانش آموزان دست خود را بلند کرد .

معلم پرسید : دخترم تو چرا چیزی ننوشتی ؟

دخترک جواب داد : عجایب موجود در جهان خیلی زیاد هستند و من نمی توانم تصمیم بگیرم که کدام را بنویسم .

معلم گفت : بسیار خوب ِ هر چه در ذهنت است به من بگو شاید بتوانم کمکت کنم !

در این هنگام دخترک مکثی کرد و گفت : بنظر من عجایب هفتگانه جهان عبارتند از : لمس کردن ِ چشیدن ِ دیدن ِ شنیدن ِ احساس کردن ِ خندیدن  و عشق ورزیدن ...

آری عجایب واقعی همین نعمت هایی هستند که ما آنها را ساده و معمولی می انگاریم و به سادگی از کنارشان عبور می کنیم .