مونس های روحی ویدا

به آسمانها نگاه می کنم ِ به کوه ِ دریا ِ درخت

می خواهم با خدایم صحبت کنم  ...

می خواهم دعا کنم ...

همیشه اوج سخن گفتن من ِ سکوت است !

می بینم هیچ حرفی برای گفتن ندارم .

او که با دل من آشناست .

نیازهایم را می شناسد .

تمامی عشقم را با من زندگی می کند .

چه دعایی کنم که برایش نا آشنا باشد .

چه بگویم که زودتر از من درکش نکرده  باشد .

من سکوت می کنم .

 تمامی عظمتش را به نظاره می نشینم .

و می دانم او هم شاهدیست بر روزهای زندگی من .

ما همدیگر را به تماشا نشسته ایم .

در سکوتی روحانی با هم می خندیم و رنج می کشیم .

خدایا آنگونه زندگی خواهم کرد که شایسته خدایی توست .

 با تک تک نبض های قلبم  پیمان می بندم .