خداوند را می توان با شخصی مقایسه کرد که در آیینه ای که در همه جهات گسترش یافته چشم دوخته است .

بطوری که وی هر جا می نگرد تصویر خود را می بیند .

در خارج از این ِ چیزی برای دیدن وجود ندارد بنابراین خداوند هر چیزی را که خلق می کند فقط شکل تعدیل یافته ای از لذت و سرور خویش است .