مونس های روحی ویدا

 این اندوه به صورت احساس غم ِ هیجان شدید ِ ترس ِ احساس گناه ِ خشم و حتی نومیدی تجلی می یابد .

ما اغلب اوقات سعی در سرکوب این هیجانات داریم . زیرا بسیار دردناک است .

بسیاری از مردم تصور می کنند که گذشت زمان مسایل آنان را حل می کند و زخمشان را التیام می بخشد .

متاسفانه زمان به تنهایی نمی تواند چاره کار باشد .

 بیان و رها کردن هیجانات است که التیام می بخشد . گریستن با صدای بلند ِ اشک ریختن و خشم خود را بروز دادن برای بهبود ضروری است .

هر چه اندوه خود را بیشتر سرکوب کنیم ِ مدت بیشتری دوام می یابد  .