این همه گندم

این همه کشتزار طلایی

این همه خوشه در باد را که می خورد ؟

آدم است که می خورد .

اما آدم گرسنه است .

آدم همیشه گرسنه است !

خداوند به جبرئیل گفت : سفره ای پهن کن و بر آن کلمه و عشق و هدایت بگذار.

و گفت : هر کس بر سر این سفره بنشیند سیر خواهد شد .

سفره خدا گسترده شد

از این سر جهان تا آن سوی هستی ...

آدمها آمدند و رفتند ...

آدمها گرسنه آمدند و گرسنه رفتند .

اما گاهی فقط گاهی کسی بر سر این سفره نشست و لقمه ای نور برداشت  و جهان از برکت همان لقمه روشن شد .

سفره خداوند پهن است ...

فرشته ها گریه می کنند و می گویند : کاش می دانستید که نور از نان بهتر است .