مونس های روحی ویدا

وقتی قلمم بر روی کاغذ چرخید و تنها سه حرف نوشت،شرمندگی قلم را در برابر سفیدی بی انتهای کاغذ حس کردم!
بیچاره قلم!
انگار نمی دانست که تمام سفیدی های دنیا برای توصیف این سه حرف کم خواهد بود!
عشق و سه نقطه ...

بنویس قلم،بنویس؛بنویس از نگاه نگران یک مادر
بنویس از آغوش باز پدر
بنویس از عمق یک احساس
بنویس از وسعت یک رویا
بنویس از آبی بی کران دریا
بنویس از آواز قناری ها
بنویس...بنویس از زیبایی یک لبخند
بنویس از گرمی یک بوسه
بنویس از دوست داشتن
بنویس ...
جوهر تمام شد و باز هم قلم شرمنده بود!
شرمنده آن همه توصیف نانوشته!
بیچاره قلم فقط سه حرف نوشته بود:
عشق و سه نقطه ...