دردی ریشه دار درون سینه ام پنهان است

آرام و بی صدا از کنارش عبور میکنم 

سوزشی روزانه !

فقط با گوشه چشمی گاه نگاهش می کنم

نکند این زخم تبدارتر شود !

مشغولم ....

تندتند زمان را در بی حسی می گذرانم

مبادا خاطره ای از دردم دوباره عود کند 

این نوشتار برایم نفس گیر شده  است

بیاد خنده هایی می افتم که مسیر سرنوشتم را منور ساخت

فال حافظ ؛ مثل همیشه بشارتهایی شاد دارد .

صبر باید کرد ؛ صبر 

شادمانی مسیر مقدسی است که با قلبی مجروح می پیمایم .