مونس های روحی ویدا

چقدر باید سپاسگزارش باشیم

فکرش رو بکن صبح ها با اراده خودت چشمات رو باز کنی

بدون شنیدن ونگ و ونگ یه بچه

مامان باباها می فهمن چی می خوام بگم

اینطور نیست لیندای گلم ؟

نمی دونم چه قدرتی خدا به آدم می ده . شبیه به نوعی ایثاره ... شب بیداری رو راحت  و با مهربانی تحمل می کنی !

این میل به حمایت کردن از یه موجود دوست داشتنی کوچک ؛ عجیب آدمو صبور و بردبار می کنه

 می گیم بچه بزرگ می کنیم ولی خودمون بیشتر بزرگ می شیم ؛ براحتی از خواسته هامون می گذریم و اونی می شیم که کوچولو می پسنده !