مونس های روحی ویدا

خانه قلب من از خشت رفیقان برپاست

دیدگانم ز گل روی رفیقان بیناست .

روزگاریست که هر کس ز کسی بی خبر است

باز هم بر دل ما یاد رفیقان برجاست

رفاقت نه حساب است که فراموش شود و نه چراغ است که خاموش شود .

رفاقت همان کهنه شرابیست که هر چه بماند مستی آن بیشتر می شود