مونس های روحی ویدا

همه تلاش من بر آن است تا تو را اندكي پرشورتر، شادمان تر و از موهبتي كه هستي به تو ارزاني داشته آگاه تر سازم تا بتواني براي قدرداني آواز و ترانه بخواني.

آنگاه با قدرداني در برابر هستي زانو مي زني و خودت و هرچه را كه داري به آن عرضه مي كني.

گلهايي را از خرمن وجودت به آن اهدا مي كني. منظور من از آواز و ترانه اين است: اندكي آفرينندگي.

هرچه را كه مي تواني بيافرين.

اگر اين احساس در تو پديد آيد كه « من اندكي در زيبايي هستي مشاركت كرده ام.

من به شب تاريك روح، اندكي نور افزوده ام. » بسي خرسند حواهي شد.

به كامروايي خواهي رسيد. بيش از اين، چيز ديگري لازم نيست.

با تشکر از توحید عزیز

وبلاگ مراقبه