مونس های روحی ویدا

شمع و گل و پروانه ِ جا نمی شن تو ابرا

خورشید خانوم آفتاب کن ِ شب و اسیر خواب کن

مجمل نور و بردار ِ یخ زمینو آب کن

مرواری های نورو  -بپاش تو دامن آب

ما رو ببر به جشن گندم و عشق و آفتاب

دستمال آبی بردار ِ قلبامون رو تازه کن

خورشید تن طلایی ِ زمین برات هلاکه

زمین که عاشق توست ِ حیفه تو خواب بمیره ِ سراغت رو از ستاره ها بگیره