مونس های روحی ویدا

و کسانی هتند که می بخشایند و نه درد در بخشایش می شناسند و نه در پی شادی اند  و نه دل نگران فضیلت می بخشایند .

خداوند از میان چنین دستهایی سخن می گوید و از پس چشمهاشان بر زمین لبخند می زند .

بسا می گویید : خواهم بخشید ِ اما فقط آن را که شایسته است .

درختان باغ میوه تان چنین نمی گویند  و رمه ها در چراگاه تان نیز .

آنها می بخشایند تا زندگی کنند ِ زیرا دریغ کردن اتلاف است .