خدایم ِ عشق را از تو آموختم و بی دریغ بخشیدن را .

آموزه هایم در جهان حقیقت؛  کم کم نقش می یابد .من آنگونه می شوم که آموختم .شبیه به شناخته هایم .

با قلبی مطمئن ؛ بهترینها را در خود جای می دهم و هنوزآرامم .

 

 


چرا که مدام به خاطر می آورم ؛ هر آن چیزی که به سراغم می آید ؛ خدایی است که مرا می طلبد .

من در توام و جهان نیز .

از خودم خشنودم .خودی که تو در آنی را تشویق می کنم و هدیه ام قلبی ست که حسی عجیب دارد.