مونس های روحی ویدا

                                             دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست

                                             به هوای سرکویش پرو بالی بزنم

جسم ما می میرد ِ اما انرژی روح جاودانی ما با نیروی روحانی و الهی آمیخته می شود . مرگ سیاهی نیست . روشنایی است .

در لحظه مرگ همه به یک شناخت و آگاهی معنوی دست یابی پیدا می کنند و این حالت اغلب در چهره آنها منعکس می شود . بسیاری از این افراد تشخیص می دهند ِ که دنیای عظیم دیگری در فراسوی اینجا منتظرشان است و همه چیز در آنجا مطلوب تر است . 

اگر مردن ما به دنبال یک بیماری طولانی باشد . وقت کافی داریم که ذهنا" آماده باشیم ِ در آن صورت وضعیت جدید خود را می پذیریم . هنگام مرگ ِا ز نظر آگاهی و بیداری ِ روح ما در بهترین حالت دوره زندگیش می باشد . چون می توانیم حس کنیم که روح به حالت جاودانگی و زنده ماندن ابدی پیوسته است .

 خدایا آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم .

 ...روحش ِ شاد شاد...