مونس های روحی ویدا

برای خلق رویامون دست به کار می شیم ؛ ما حتی خواسته مون رو عینی می کنیم .

و در همین گیر و دار ؛ تدارک درخواست دیگه ای رو می بینیم .

فرصتی برای لذت بردن به خودمون نمی دیم ؛ فرصت برای قدردانی از خود و خدایی که آرزوها رو محقق می کنه .

داشته های ما نیاز به مراقبت دارن وگرنه مثل یه ماهی از دستمون لیز می خورن و میرن بسمت سرنوشتی که قدر اونا رو بدونه.