مونس های روحی ویدا

زندگی هدیه ای حاضر و آماده نیست.

تو وارث همان حیاتی هستی که خود آفریده ای.

تو از زندگی همان میوه ای را به دست می‌آوری که بذر آن را کاشته ای.

نخست مجبوری به آن معنا ببخشی پس باید آن را به رنگ و موسیقی و شعر درآمیزی.

باید خلاق باشی، اگر چنین کردی تو زنده ای.