سرخپوستان خدا را " واکان تانکا " می نامند .

و تمام زندگی را در ذات خلاصه می کنند .

بادها و ابرها هنگام حرکت ِ واکان تانکا هستند و سنگها و درختان به عنوان مظاهر این قدرت اسرارآمیز و فراگیر ِ همه عالم هستی را در برگرفته اند .

سرخپوست به عبادت عشق می ورزد .

از گهواره تا گور به محیط اطرافش احترام می گذارد .

و هیچ مکانی را پست و حقیر نمی داند.

بین او و آن قدیس بزرگ فاصله ای نیست .

ارتباطش شخصی و بی واسطه است .

خیر و برکت " واکان تانکا " ِ همانند باران که از آسمان می بارد ...

بر سرخپوستان جاری می شود .