مونس های روحی ویدا

از غفلت و رنج بی فایده ام ِ فقط به تو پناه آرم

چرا که فقط تو می توانی حواس ِ اراده و نیروی مرا

از درون و برون تازه کنی

اراده و نیرویی که بی تو سستند و ناتوان !

خدایا بگذار همه جا به نظاره تو بنشینم !

آن گاه که از زیبایی فانی شعله ورم سازی ...

حرارت مجازی ام با زیبایی تو بود که فرو نشست

و آن گونه که بیش از این از شوق دیدارت می سوختم .

با این زیبایی مجازی نیز به شوق آمدم .