مونس های روحی ویدا

پس چرا می گفتی :

دیگر این خاموش است ؟!

باز لبخند بزن

قوری قلبت را

مهربانی دم کن

بعد بگذار آرام

چای تو دم بکشد .

خنده هایت قند است .

چای هم آماده است

بوی آن پیچیده

از دلت تا هر جا

توی فنجان دلم

چایی داغ بریز !