سفره هفت سین
خواهر بزرگم ِ فروردین و برادر کوچکم ِ اسفند .
مادر به شکرانه این شادمانی ِ سفره ای می چیند و جشنی می گیرد .
اولین سین سفره ما سیبی سرخ است که مادر آن را از شاخه های دور آفرینش چیده است . آن روز که از بهشت بیرون می آمد . ما آن را در سفره می گذاریم تا به یاد بیاوریم که جهان با سیبی سرخ شروع شد ِ همرنگ عشق .
مادر سکه هایی را در ظرف می چیند که به نام خدا ضرب خورده است و می گوید :
باشد که به یاد آوریم که تنها خدا پادشاه جهان است از ازل تا ابد ِ رونق بازار جهان است .
مادر بجای سنبل و سوسن ِ گیاه سیاووشان را بر سفره می گذارد . این سومین سین هفت سین ماست . تا بدانیم که پاکان عاشقان را پروای آتش نیست .
و سین چهارم ِ سرود سروش است تا از سبز پوشان آسمان یادی کنیم . هر سبزه که هر جا می روید از رد پای فرشته ای است که پا بر خاک نهاده است .
مادر تنگ بلور را از آب جیحون پر می کند و ماهی ِ بی تاب می شود . زیرا که ماهیان بوی جوی مولیان را می شناسند .
و ما دعا می کنیم که آن ماهی از جوی مولیان تا دریای بیکران عشق را یکریز شنا کند .
مادر می گوید : ما همه ماهیانیم بی تاب دریای دوست .
مادر پری از سیمرغ بر سفره می گذارد .باشد که پست و بلند این سفر را تاب بیاوریم .
شاخه ای سرو که نشان سربلندی است بر سفره می گذارد و می گوید : در خاک جهان سرو آزاد باشیم .
سین هفتم ِ سرمه ای است از خاک وطن که مادر آن را توتیای چشمش کرده است . از توتیای این خاک است که بینا می شویم و چشم مان روشن .
مادر آب می آورد و آیینه و قران و سپند را در آتشدان می ریزد و گرداگرد این سرزمین می چرخاند .
سپندی برای دفع چشم زخم آنکه شور و شادی و شکوه این سرزمین را نتواند دید .