مونس های روحی ویدا

وقتی دیدند آبگیر که همچون کاسه ای از آب شیرین می نمود به جامی از اشک شور تبدیل یافته ِ طره های سبز رنگ موی خود را پریشان ساخته و گریان آبگیر را گفتند: از این که برای نرگس ِ پسر بدان زیبایی این چنین سوگواری در شگفت نیستیم .

آبگیر گفت : اما مگر نرگس زیبا بود ؟

حوریان کوهسار در جواب گفتند : چه کسی بهتر از تو می تواند این را بداند؟ او هیچ گاه از کنار ما هم عبور نکرده ِ لیکن آنی که در همه حال می جسته تو بوده ای . در کناره های تو آرام گرفته ِ خمیده بر تو نگریسته و در زلالی آبهای تو تماشاگر زیبایی خویش بوده .

و آبگیر پاسخ داد : اما من از آن رو عاشق نرگس بودم که چون در کناره های من آرام می گرفت و خمیده مرا می نگریست ِ می توانستم در آیینه چشمانش بازتابی از زیبایی خویش را شاهد باشم .