مونس های روحی ویدا

کلبه ای ساخته ام  در بلندای افق

فرش آن رنگ کبود

دامنه آبی تند .

کلبه ای ساخته ام پر زخاکستر رنگ

سبزی صلح و صفا

سرخی مهر و وفا

کلبه ام در پس کوست

راههایش پر نور

کوچه هایش پر دود

رهگذر میآید ...

آن کلاغ پرگو خبرش می آرد.

گربه ای کز کرده .

طوطیان می خندند .

رهگذر می آید ...

با خودم می گویم :

کلبه ام در پس کوست

راههایش پر نور

کوچه هایش پر دود !!!