ده فرمان
فرمان اول :
"با آنان که موجب می شوند درباره خودت احساسی نامطلوب داشته باشی ِ نشست و برخاست مکن "
حرمت به خویشتن سالم یعنی توجه به این که دیگران در ما چه احساسی را به وجود می آورند . تا بتوانیم افرادی را که وقتمان را با آنها می گذرانیم آگاهانه انتخاب کنیم . شاید دوری جستن از افراد منفی باف شهامت بسیار بطلبد ولی بهای رها نکردن آنها می تواند فروکش عاطفی ِ کمبود انرژی و نفی و انکار احساسات راستین ما باشد .
احساسی که دیگران در ما به وجود می آورند ِ معیاری است که برای پرورش حس تشخیص خود مورد استفاده قرار می دهیم .فقط بدانید شایستگی اش را دارید که میان افرادی مثبت ِ دوستانی پرمحبت و در اوضاع و شرایطی قرار گیرید که هر روز موجب شکوفایی زندگیتان می شوند .
فرمان دوم :
" نکوشید رفتار نابجای افراد را توجیه کنید "
همه ما برای رفتارهایمان دلایلی داریم که به نظر خودمان موجه است .افرادی که اعمالشان بی ثبات است در گذشته شان نیز عدم ثبات وجود دارد ..هشدار این است که نکوشید رفتار بی ثبات آنها را درک کنید .این تلاش فقط شما را سردرگم و ناکام و کلافه می کند .از دیگران بخواهید دلیل رفتارشان را برایتان توضیح دهند .این حق شماست که دلیل رفتارشان را بدانید .
فرمان سوم :
"با آنان که از خودت نامتعادلترند معاشر نباش"
به خاطر داشته باشید شیوه یی که دیگران خود را به شما نشان می دهند اغلب اوقات نمایانگر منش راستین آنها نیست . بکوشید هم نقاب ( سیمای ظاهری ) هم واقعیت (پشت نقاب ) را ببینید و بشناسید .
فرمان چهارم :
" همه روزهای عمرت به جسمت اعتماد کن ِ ذهنت به تو خیانت می کند "
آیا زمانی را به خاطر دارید که به محض دیدن شخصی ِ احساس منفی و نامطلوبی نسبت به او پیدا کرده اید ؟
و بعدا" دریافته اید که واکنش غریزی اولیه تان نسبت به آن شخص کاملا" درست و دقیق بوده است ؟
اعتماد به خویشتن ِاعتماد به غرایز و احساسهای خویش ِ ایجاد رابطه با جسممان و پیامهایش. یعنی انتخابهای سالمتر با پایه و اساسی محکم برای بنای حرمت به خویشتن .
فرمان پنجم :
" همواره مجازی نه بگویی ِ نظرت را تغییر دهی و احساس واقعی ات را بیان کنی "
ضرب المثلی قدیمی می گوید : بچه های خوب ِ بالغان بدی می شوند . بچه های خوب همواره قواعد و مقرراتی را که دیگران به آنها تحمیل کرده اند رعایت می کنند . در نقطه یی از رشد و پرورش ِ آنها نیاز دارند که فردیت خود را اعلام کنند و اندیشه ها و احساسهای واقعی اشان را بروز دهند . افراد بالغی که حرمت به خویشتن سالمی دارند قادرند آزادانه اندیشه هاغ و احساسهایشان را بیان کنند . می توانند عدم موافقت نشان دهند .حد و مرز خود را تعیین کنند و هویت شخصی خود را حرمت نهند .
فرمان ششم :
" آنچه به خود روا مداری به دیگران نیز روا مدار"
هرگاه به خاطر دیگران به انتخابهایی دست می زنیم که برای خودمان مناسب نیستند ِ آن انتخابها چه بسا به اوضاع و شرایطی بینجامد که برای آن دیگران نیز مناسب نباشند .
احساسقربانی بودن هیچ نفع شخصی و نکته مثبتی ندارد . در واقع به شدت به حرمت به خویشتن آسیب می رساند . جهان شخص قربانی بسته و تیره وایستا است .انرژی پیرامون شخصی که با خود صادق است گسترده و دارای کانونی روشن و درخشان و متمرکز است . واقعا" شکسپیر چه نیکو گفته است : با خودت صادق باش ِ تا همچون شب که بدنبال روز می آید ِ نتوانی با هیچ یک از آدمیان ناصادق باشی .
فرمان هفتم :
"نباید بیش از توانت ایثار کنی "
همه ما در بعضی زمینه ها زخمهایی داریم که نیازمند شفاست و اگر خوش قلب باشید همواره می خواهید به اطرافیانی که خواهان شفای زخمهایشان هستند کمک کنید .مساله در اینجا تشخیص این نکته است که چه زمان توقف کنیم . آسانترین راه برای این تشخیص این است که به خویشتن ذهنی یا عاطفی یا جسمانی یا معنوی خود به صورت حساب بانکی بنگرید . از موجودی خود خواهید دانست تا چه اندازه می توانید ببخشایید
فرمان هشتم :
" آنچه دیگران درباره ات می اندیشند چندان اهمیتی ندارد "
تشخیص انتقاد سالم از ناسالم حائز اهمیت بسیار است . تفاوت اصلی ِ انگیزه میان آن دو است . بیشتر افراد آزادانه به انتقادی می پردازند که اساسا" دارای محتوای منفی است دوست واقعی پند و اندرز سازنده یی می دهد که به رشد و بهبود ما خدمت می کند .
فرمان نهم :
" هر جا که هستی ِ ضیافت آنجاست "
افرادی که بر این بتوانند در سراسر زندگی با خودشان فضای زیبایی و طراوت را حمل می کنند و این گرایش را دارند که شگفتی رویدادها و مردمان حمایتگر را در ذهنشان نیکوتر جلوه دهند . گویی به هنگام کنار آمدن با اوضاع و شرایط نامطلوب نیز شکیباترند .
فرمان دهم :
" همه روزهای عمرت باید خود را تحسین کنی "
ندای نیکی پشتیبان آسایش و آسودگی ماست . با یادآوری استعدادها و تواناییها و مهربانیها و گرایشهای سخاوتمندانه و وفاداریها و زیباییهای ما ِ به ما خوراک می رساند . هرگاه که کار درستی را به انجام می رسانیم ِ ما را می ستاید و هرگاه که از ما کاستی می بیند . ما را می بخشد و در جهت بهبود ما کمر همت می بندد .
تعهد حرمت به خویشتن
" و به این ترتیب ِ من که فرزند سیاره زمینم
متعهد می شوم با خودم به نیکویی رفتار کنم
هرگز نقش قربانی را بازی نکنم
و به پا خیزم تا با اعتماد و حرمت به خویشتن
در زندگی پیشرفت کنم ."