مونس های روحی ویدا

من روزانه عباراتی تاکیدی تکرار می کنم که در آن ها به خود می گویم :

که به واقع شایسته نیکویی هایم و می خواهم فراتر از محدودیت های والدین و دوران خردسالی ام پیش بروم .

من در آیینه می نگرم و به خود می گویم :

من شایسته همه خوبی ها هستم .

من شایسته دولتمندی ام .

من شایسته سرور و شادی ام .

من شایسته عشق هستم .

بازوانم را می گشایم و می گویم :

من آماده و پذیرایم .

من شگفت انگیزم .

من می پذیرم .