مونس های روحی ویدا

ساعتی چند گذشت .....

گل چه زیبا شده بود !

دست بی رحمی آمد نزدیک ....

گل سراسیمه ز وحشت افسرد !

لیک خار در آن دست خلید .

و گل از مرگ رهید .

صبخ فردا که رسید ...

خار با شبنمی از خواب پرید !

گل صمیمانه به او کرد سلام !!!